laboratus
lăbōrātus, ūs, m. [laboro],
- labor, laboriousness (late Lat.), Ven. v. Rad. 13.
lăbōrātus, a, um, adj. [laboro].
- Labored, attended with labor or difficulty (post-class.): laboratior continentia, Tert. Verg. Vel. 10.—
- II Laborious, troublesome, miserable, full of hardship (in post-Aug. poets): aevum, Val. Fl. 5, 255: vita, Stat. Th. 1, 341.
labōrātus, a, um, PAdi. (v. laboro), I) mit Arbeit verbunden, mühsam, custodia laboratior, Tert. de virg. vel. 10. – II) voller Mühseligkeit und Not, mühselig, vita, Stat.: aevum, Val. Flacc.
lăbōrātus, a, um, ¶ 1 part. de laboro ¶ 2 adjt , rempli de fatigue, laborieux : Stat. Th. 1, 341 ; Val. Flacc. 5, 255 || pénible : laboratior Tert. Virg. 10.
Quia debebat... trebbiare milium et alios eorum Laboratus facere.