laetabundus
laetābundus, a, um, adj. [laetor],
- greatly rejoicing, full of joy, joyful (post-class.): laetabundus is dicitur, qui abunde laetus est, Gell. 11, 15, 8: his dictis, Mart. Cap. 1, § 23; Vulg. Isa. 35, 2.
laetābundus, a, um (laetor), sich der Freude hingebend, voll Freude, Gell. 11, 15, 8. Hyg. fab. 119. Hieron. epist. 123, 11. Vulg. Isai. 35, 2. – m. Abl., his Apollinis dictis, Mart. Cap. 1. § 23.
inter haec ‥ agmina ~a spirituum beatorum
refectionis domum ~us ingrediens
voce ~a canorus exultat
et cor illustras lumine letabundum
in hac carne ~a ‥ canora
lætābundus, a, um (lætor), tout joyeux : Gell. 11, 15, 8 ; Hier. Ep. 123, 11.