laetamen
laetāmen, ĭnis, n. [laetor],
- dung, manure (post-Aug.), Plin. 18, 16, 40, § 141: anserum, Pall. 1, 23.
laetāmen, inis, n. (laeto), der Dünger, Plin. 18, 141. Pallad. 3, 1. Serv. u. Schol. Bern. Verg. georg. 1, 1: anserum, Gänsemist, Pallad. 1, 23.
putidum ~en velut timiama ‥ redoletur
fimus, i. erimus, ‥ vel ~en, stercus
proximum sibi agrum una nocte manu magna et bigis multis ~ine consperserunt
adeo ut ejus [sc. lune ] detrimenta et augmenta ‥ etiam ~ina sentiant, que in lune crementis ejecta vermiculos hortis parturiunt
urina ejus ‥ ~inum more terram fecundant
ponatur in ~ine pecudum
donge, muke , fimus, -i, ‥ ~en
lætāmen, ĭnis, n. (læto), engrais [en gén.], fumier : Plin. 18, 141 ; Pall. 3, 1.
Qum dicimus lætitiam, jucunditatem animi significamus stabilem et quodammodo perennem, at Lætitiem si dicamus subitam esse intelligimus ; et Lætamen gratiam cujusdam additæ gratulationis judicamus.