languesco
languesco, to become faint, grow weak, sink, be enfeebled
- I Lit.
- A In gen.: corpore languescit, Cic. Fin. 4, 24, 65: orator metuo ne languescat senectute, id. de Sen. 9, 28: corpora, Ov. Tr. 3, 3, 39; Plin. Pan. 18: vites languescunt, Plin. 18, 15, 37, § 138: cum flos, succisus aratro, languescit moriens, droops, withers, Verg. A. 9, 436: Bacchus in amphora Languescit, becomes mild or mellow, Hor. C. 3, 16, 34: luna languescit, becomes obscured, Tac. A. 1, 28: color in luteum languescens, inclining to, Plin. 27, 13, 109, § 133.—
- B In partic., to be enfeebled by disease, to be ill, to languish (poet. and post-Aug.): nec mea languescent corpora, Ov. Tr. 3, 3, 39: ter omnino per quatuordecim annos languit, Suet. Ner. 51.—
- II Trop., to grow languid, listless, or inactive, to decline, decrease: consensus populi, si nos languescimus debilitetur necesse est, Cic. Phil. 8, 2, 4: Martia legio hoc nuntio languescet et mollietur, id. ib. 12, 3, 8: quare non est, cur eorum spes infringatur aut languescat industria, should relax, id. Or. 2, 6: militaria studia, are on the decline, Plin. Pan. 18: affectus omnes, Quint. 11, 3, 2: mens languescit, id. 1, 2, 18: omnium rerum cupido languescit, cum facilis occasio est, Plin. Ep. 8, 20, 1: paulatim atrocibus irae languescunt animis, Sil. 13, 325: illa rabies languit, Luc. 7, 246.
- 1. verslappen, traag, zwak worden; ➤ lecto ~ wegkwijnen; senectute ~; color in luteum languescens vervagend; flos languescit verwelkt; vinum, Bacchus in amphora languescit wordt zachter; fluctus languescit; luna languescit verliest aan helderheid;
- 2. (metaf.) verslappen, afnemen; ➤ languescunt animi men laat de moed zakken; voluptates languescunt.
- langueo, to become faint, grow weak, sink, be enfeebled: corpore languescit: luna languescit, is obscured, Ta.: cum flos Languescit moriens, droops, V.: Bacchus in amphorā Languescit, mellows, H.: Nec mea languescent corpora, languish, O.—Fig., to grow languid, become listless, sink, decline, decrease: consensus populi, si nos languescimus, debilitetur necesse est: crescunt ignisque dolorque, Languescunt iterum, O.
-
…non rumore malo, non augure doctus ; vidi ego me quaeso teste negare potes vidi ego te toto vinctum languescere collo et flere iniectis, Galle, diu manibus, et cupere optatis animam deponere labris, et quae deinde…
Propertius, Elegies
-
…dignitas, dum decus aderit, tuque in ea intuens te continebis, cedet profecto virtuti dolor et animi inductione languescet. Aut enim nulla virtus est aut contemnendus omnis dolor. prudentiamne vis esse, sine qua ne intellegi quidem…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…otio fruor, non illo quidem, quo debebat is, qui quondam peperisset otium civitati, nec eam solitudinem languere patior, quam mihi affert necessitas, non voluntas. Quamquam Africanus maiorem laudem meo iudicio assequebatur. Nulla enim…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…nihil est autem tam cognatum mentibus nostris quam numeri atque voces ; quibus et excitamur et incendimur et lenimur et languescimus et ad hilaritatem et ad tristitiam saepe deducimur ; quorum illa summa vis carminibus est aptior et cantibus, non…
Cicero, de Oratore
-
…quidem ullam fecimus nisi forensem, quis reprendet otium nostrum, qui in eo non modo nosmet ipsos hebescere et languere nolumus sed etiam ut plurimis prosimus enitimur. Gloriam vero non modo non minui sed etiam augeri arbitramur eorum quorum…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…enim qui ad bellum inflammato animo futurus sit spe pacis oblata ipsa illa Martia caelestis et divina legio hoc nuntio languescet et mollietur atque illud pulcherrimum nomen amittet excident gladii, fluent arma de manibus. senatum enim secuta non arbitrabitur…
Cicero, Philippicae
-
…ad patrem domo sibi carendum propter matrem, ; ad matrem ; plenam pietatis. hic autem iam languescit et ait sibi illum iure iratum. sed utar tuo consilio ; σκολιὰ enim tibi video placere. Romam ,…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…Crassus, a quibus iura civibus praescribebantur, quorum usque ad extremum spiritum est provecta prudentia. Orator metuo ne languescat senectute, est enim munus eius non ingeni solum, sed laterum etiam et virium. omnino canorum illud in…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…, tantam domum, tantas clientelas Appius regebat et caecus et senex ; intentum enim animum tamquam arcum habebat nec languescens succumbebat senectuti. tenebat non modo auctoritatem, sed etiam imperium in suos metuebant servi, verebantur liberi, carum…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…belli nomen tolletur, municipiorum studia tollentur ; consensus populi Romani, qui iam descendit in causam, si nos languescimus, debilitetur necesse est. sed quid plura D. Brutus oppugnatur non est bellum Mutina obsidetur ne hoc quidem…
Cicero, Philippicae