langueo
langueo, to be faint, be weary, be languid
- I Lit.
- A In gen.: cum de via languerem, was fatigued with my journey, Cic. Phil. 1, 5, 12: per assiduos motus languere, to be wearied, Ov. H. 18, 161.—Poet.: flos languet, droops, Prop. 4 (5), 2, 46; Val. Fl. 7, 24 al.: languet aequor, the sea is calm, Mart. 10, 30, 12: lunae languet jubar, is enfeebled, obscured, Stat. Th. 12, 305.—
- B In partic., to be weak, faint, languid from disease (poet. and in post-Aug. prose): languent mea membra, Tib. 3, 5, 28: tristi languebunt corpora morbo, Verg. G. 4, 252: sub natalem suum plerumque languebat, Suet. Aug. 81: si te languere audierimus, Aug. ap. Suet. Tib. 21 fin.: ego langui et aegrotavi per dies, Vulg. Dan. 8, 27; Luc. 7, 10; cf. languesco.—
- II Trop., to be languid, dull, heavy, inactive, listless: languet juventus, nec perinde atque debebat in laudis et gloriae cupiditate versatur, Cic. Pis. 33, 82: nec eam solitudinem languere patior, to pass in idleness, to be wasted, id. Off. 3, 1, 3: otio, id. N. D. 1, 4, 7; cf.: in otio hebescere et languere, id. Ac. 2 (Luc.), 2, 6: si paululum modo vos languere viderint, to be without energy, Sall. C. 52, 18: languet amor, Ov. A. A. 2, 436: mihi gratia languet, Sil. 17, 361.
- —Hence, languens, entis, P. a., faint, weak, feeble, inert, powerless, inactive, languid: incitare languentes, Cic. Leg. 2, 15, 38; cf.: commovere languentem id. de Or. 2, 44, 186: nostris languentibus atque animo remissis, Caes. B. C. 2, 14: languenti stomacho esse, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 13: irritamentum Veneris languentis, Juv. 11, 167: vox languens, Cic. Off. 1, 37, 133: cor, Cat. 64, 97: hyacinthus, drooping, Verg. A. 11, 69; so, ramus, Suet. Aug. 92.
- 1. mat, slap, moe, krachteloos zijn; ➤ bracchia, corpora morbo languent; languet flos is verwelkt; quin ipse per se etiam languentibus nobis concidat (Cic.) zelfs wanneer wij de handen in de schoot leggen;
- 2. (metaf.) zwak, uitgeput, inactief zijn; ➤ (in) otio ~; languent vires; amor languet is bekoeld.
- LAG-, to be faint, be weary, be languid: nostris languentibus, Cs.: e viā, to be fatigued: per adsiduos motūs, to be wearied, O.: Inachiā minus ac me, H.: flos languet, droops, Pr.: tristi languebant corpora morbo, were faint, V.—Fig., to be languid, be dull, sink, be heavy, be listless: languet iuventus: nec eam solitudinem languere patior, pass in idleness: paululum, to be without energy, S.: recursus Languentis pelagi, i. e. ebbing, V.
-
…prolatando magnas opportunitates corrumpere ; facto, non consulto in tali periculo opus esse seque, si pauci adiuvarent, languentibus aliis impetum in curiam facturum. Natura ferox, vehemens, manu promptus erat, maxumum bonum in celeritate putabat…
Sallust, Catilina
-
…de omnibus coniuratis decernere Quanto vos attentius ea agetis, tanto illis animus infirmior erit ; si paulum modo vos languere viderint, iam omnes feroces aderunt. Nolite existumare maiores nostros armis rem publicam ex parva magnam fecisse Si ita…
Sallust, Catilina
-
…erat dulcis, litterae neque expressae neque oppressae, ne aut obscurum esset aut putidum, sine contentione vox nec languens nec canora. Uberior oratio L. Crassi nec minus faceta, sed bene loquendi de Catulis opinio non minor…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…dissensionibusque viguisset. Quam ob rem hortor omnis, qui facere id possunt, ut huius quoque generis laudem iam languenti Graeciae eripiant et transferant in hanc urbem, sicut reliquas omnis, quae quidem erant expetendae, studio atque industria…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…scelus fraudemque nocentis possit dicendo subicere odio civium supplicioque constringere ; idemque ingeni praesidio innocentiam iudiciorum poena liberare ; idemque languentem labentemque populum aut ad decus excitare aut ab errore deducere aut inflammare in improbos aut incitatum in bonos mitigare ;…
Cicero, de Oratore
-
…otio fruor, non illo quidem, quo debebat is, qui quondam peperisset otium civitati, nec eam solitudinem languere patior, quam mihi affert necessitas, non voluntas. Quamquam Africanus maiorem laudem meo iudicio assequebatur. Nulla enim…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…quidem ullam fecimus nisi forensem, quis reprendet otium nostrum, qui in eo non modo nosmet ipsos hebescere et languere nolumus sed etiam ut plurimis prosimus enitimur. Gloriam vero non modo non minui sed etiam augeri arbitramur eorum quorum…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…Stoicorum verum esse declaravit, numquam privatum esse sapientem, iratus videtur fuisse Ti. Graccho tum, cum consulem languentem reliquit atque ipse privatus, ut si consul esset, qui rem publicam salvam esse vellent, se sequi iussit…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…ornate dici graviterque debet. Huius est in dando consilio de maximis rebus cum dignitate explicata sententia ; eiusdem et languentis populi incitatio et effrenati moderatio ; eadem facultate et fraus hominum ad perniciem et integritas ad salutem vocatur. Quis…
Cicero, de Oratore
-
…cura consules sunt ut paene liberum sit senatori non adesse. qui cum mihi mos notus esset cumque e via languerem et mihimet displicerem, misi pro amicitia qui hoc ei diceret. at ille vobis audientibus cum fabris se domum…
Cicero, Philippicae