lascive
lascīvē, adv., v. lascivus fin. A.
lascīvē, Adv. (lascivus), mutwillig, ausgelassen, carmina lascive modulata, Suet. Ner. 42, 2: loqui, Mart. 8. prooem.: illa (facere), Apul. apol. 9: eandem rem lascivius dicere, Sen. contr. 2, 6 (14), 8: lascivius herbas appetere, Avien. progn. 514.
latentius delectant ~iusque demulcent
lascīvē (15) (lascivus), en folâtrant, dʼune manière pétulante : Mart. 8, præf. ; Apul. Apol. 9 || lascivius Sen. Rhet. Contr. 2, 6, 8 ; Avien. Phæn. 514.