larvo
larvo, no perf., ātum (part. ante-class. larŭātus), 1, v. a. [larva],
- to bewitch, enchant (ante- and post-class., and used almost exclusively in the part. perf.): artus larvari, Firm. Math. 3, 14.—P. a. as subst.: larvans, ntis, m., an enchanter, a dealer in magic: hunc denique qui larvam putat ipse est larvans, Ap. Apol. p. 315, 20 Hildeb. (al. larvatus).—Part. perf.: larŭātus, a, um, bewitched, enchanted: quid illi esse morbi dixeras? ... Num larvatust aut cerritus? Plaut. Men. 5, 4, 1 (889): pro laruato te circumferam, id. Fragm. ap. Serv. Verg. A. 6, 229.
lārvo, āre (larva), behexen, bezaubern, Apul. apol. 63 Kr. Firm. math. 3, 14.
lārvō, (15) āre (larva), tr., ensorceler : Firm. Math. 3, 13 || larvatus Pl. Men. 890, cf. Serv. En. 6, 229 ; Non. 44, 28.