larvatus
lārvātus, altlat. immer lāruātus, a, um (larva, larua), von einem Gespenste (bösen Geiste) besessen, behext, Plaut. Men. 890. Plaut. fr. bei Serv. Verg. Aen. 6, 229 u. bei Non. 44, 28.
lārvātus et lārŭātus, a, um, p. p. de larvo.
Masqué:
Rmus D. Cardinalis de ColumnaLarvatus equo cum tribus aliis cardinalibus etiamLarvatis per plateam discurrens. (Diar. Burchardi, an. 1487. p. 240.)