laudator
laudator, a praiser, eulogizer, panegyrist
Could not find laudatoremque in Logeion dictionaries.
laudatoremque Noun: masculine accusative singular of laudator
laudātor, ōris, m. [laudo], a praiser; a eulogizer, panegyrist (class.).
- I In gen.: integritatis et elegantiae, Cic. Att. 6, 2, 8: auctores et laudatores voluptatis, id. Sest. 10, 23: rerum mearum gestarum laudatores, id. Red. in Sen. 6, 16: temporis acti, Hor. A. P. 173: derisor vero plus laudatore movetur, id. ib. 433: formae, Ov. H. 21, 33: tuus, Cic. Fin. 1, 41, 90.—
- II In partic.
- A In a court of justice, one who bears favorable testimony to the character of the accused, a eulogizer, panegyrist: excitabo laudatores, quos ad hoc judicium ... deprecatores hujus periculi missos videtis, Cic. Balb. 18, 41; id. Verr. 2, 5, 22, § 57.—
- B One who pronounces a funeral oration, Liv. 2, 47; Plin. Ep. 2, 1, 6.
laudātor, ōris, m. (laudo), I) der Lobredner, im üblen Sinne der Lobhudler, rerum, Cic.: formae, Ov.: turpissimi cuiusque facti, Ps. Quint. decl.: parsimoniae paupertatisque, Prediger (Apostel), Lact.: pacis semper laudator, semper auctor, Cic.: paratus ad falsa laudator, Sen.: in cuius laudes exsequendas Cicerone laudatore opus fuit, Liv. fr. – II) insbes.: 1) der vor Gericht für jmd. auftretende günstige Zeuge, Cic. Verr. 5, 57; Flacc. 64; vgl. Ascon. in Cic. Scaur. 46. p. 24 sq. (K). – 2) der Lobredner eines Verstorbenen, der Leichenredner, Liv. 2, 47, 11. Plin. ep. 2, 1, 6.
fautorem, ~orem
ite potius ad vendentes [], sc. ad ~ores vestros, qui vobis oleum letitie [ Matth. xxv 9 ] ac laudis vendiderunt Psalm. xliv 8
qui laudat aliquem se ipsum ut laudetur exhibeat laudabilem, et ex alterius pendeat ~or sententia qualis obscurari debeat ex ejus imitatione disciplina
laudabilius digne ab aliis in laudem efferri quam dignus aliorum ~or haberi
nec ad ipsam virginem cujus laudis plena est terra sufficit copia ~oris
in arbitrum, arbitratorem, ~orem diffinitorem ‥ et pronunciatorem super reformanda pace(
qui ipsum dominum officialem in arbitrum ‥ ~orem et determinatorem ‥ elegerunt et assumpserunt
ego J. D. ‥ vos reverendum patrem ‥ ~orem ‥ eligo et assumo
laudātŏr, (11) ōris, m. (laudo), celui qui loue, panégyriste, apologiste : Cic. Sest. 23 ; Att. 6, 2, 8 ; Hor. P. 173 || celui qui prononce un éloge funèbre : Liv. 2, 47, 11 ; Plin. Min. Ep. 2, 1, 6 || témoin à décharge, celui qui fait une déposition élogieuse : Cic. Balbo 41 ; Verr. 2, 5, 57.
- 1. lofredenaar, (pejor.) vleier [rerum; integritatis et elegantiae; voluptatis; formae];
- 2. (voor de rechtbank) getuige à decharge; ➤ excitabo laudatores quos ad hoc iudicium deprecatores huius periculi missos videtis (Cic.);
- 3. iem. die een lijkrede uitspreekt.
laudatseu approbat, firmans eos esse viros probos et dignos, quibus fides habeatur. Leges Ludovici Pii
Martinus dedit vadimonium de probare, et modo est paratus cum testibus et testium Laudatoribus. Tunc testibus et Laudatoribus adstantibus ibi interrogetur adversarius antequam testes laudantur, si vult aliquem testium criminari. Si dixerit Nolo ; tunc interrogetur unusquisque Laudatorum, quid sapiat de testibus, etc.
laudātor ōris, m
- laudo, a praiser, eulogizer, panegyrist: integritatis: laudatores voluptatis: Derisor vero plus laudatore movetur, H.—In a court, one who bears favorable testimony, a eulogizer, approving witness: ad hoc iudicium missi. —A eulogist of the dead, funeral orator: idem in utroque laudator, L.