laudatorius
laudātōrĭus, a, um, adj. [laudo],
- of or belonging to praise, laudatory (late Lat.), Fulg. Myth. init.
laudātōrius, a, um (laudator), lobend, zum Lobe gehörig, Fulg. myth. 1. praef. p. 19 M. (= p. 10, 9 H.). Eugraph. ad Ter. heaut. 4, 5, 13.
epistolam ~iam
laudātōrĭus, a, um, approbateur : Fulg. Myth. 1, præf.