About

Menu

lenonius

lēnōnĭus, a, um, adj. [1. leno],
  • of or pertaining to pimping or pandering: non periclumst nequid recte monstres. Ba. Non lenoniumst (sc. recte monstrare), Plaut. Ps. 1, 3, 53 (282): aedes, id. Truc. 1, 1, 30 (51); id. Men. 3, 3, 29 (552): servitus, id. Pers. 3, 1, 1 (329): fides, id. Rud. 5, 3, 30 (1386): genus, id. Curc. 4, 2, 13 (499); id. Pers. 4, 4, 33 (591): quoi servitutem di danunt lenoniam Puero, id. Ps. 3, 1, 1 (767): pueri, Verr. Fl. Fragm. Fast. Praenest. ad VII. K. Maias (in Inscr. Orell. T. 2, p. 410): lutum lenonium, as a term of reproach, filthy pander, Plaut. Pers. 3, 3, 2 (406): jam ego hoc ipsum oppidum expugnatum faxo erit lenonium, i.e. will outwit this pander, id. Ps. 2, 4, 76 (769): Juppiter lenonius, id. ib. 1, 3, 99 (328).—Adv.: lēnōniē, v. lenonice.

Saved

Recent