lucifuga
lūcĭfŭga, ae, comm. [lux-fugio], lightfleeing, light-shunning.
- I Lit.: maritus, i. e. Cupid (who visited Psyche only at night), Ap. Met. 5, 19, 7; id. Mag. 17.—
- II Transf., one who turns night into day: turba lucifugarum, Sen. Ep. 122, 15.
lūcifuga, ae, m. (lux u. fugio), I) das Licht fliehend, lichtscheu, v. Pers., Apul. apol. 16. Amm. 16, 7, 7: maritus, Amor (weil er die Psyche nur bei Nacht besuchte), Apul. met. 5, 19. – II) prägn., der die Nacht zum Tage macht, der Nachtschwärmer, Sen. ep. 122, 15. – Vgl. lucifugus no. II.
~a, qui tenebras diligit
caput asini ~is, id est vespertilionibus, denudatum invenerunt
nomina avium ferorum [sic ]: ‥ hic vespertilio, hec ~a,a bake
blatea, ~a,wicga [? l. blatea ~a ]without punctuation and refer quot. to lucifugus a; cf.: ~is ‥ blattis Verg. G. IV 243
lūcĭfŭga, (16) æ, m. , c. lucifugus : Sen. Ep. 122, 15 ; Apul. M. 5, 19.
Avis quædam, Fresaie Gallice, in Glossar. Lat. Gall. ex Cod. reg. 521.
Frésoie, in altero ex Cod. 7692.