Lucilius
- the name of a Roman gens, whose most celebrated members were,
- A The poet C. Lucilius, a native of the Campanian Suessa, formerly Aurunca (hence, Auruncae alumnus, Juv. 1, 19), the father of Roman satire, Cic. de Or. 1, 16, 72; Quint. 10, 1, 92: vis Lucilii, Arn. 5, 169 (alluding to the verse of Lucilius: vis est vita, vides, vis nos facere omnia cogit, Lucil. ap. Varr. L. L. 5, § 63 Müll.); cf. Hor. S. 1, 4, 6; 1, 10, 1; 2, 1, 62; Juv. 1, 65.—
- B Q. Lucilius Balbus, an eminent Stoic, Cic. N. D. 1, 6, 15; id. Div. 1, 5, 9; Lact. 2, 5, 7.—
- C Lucilius Bassus, a writer of no merit, Cic. Att. 12, 5.—Hence,
- II Lūcĭlĭānus, a, um, adj., Lucilian, of the poet Lucilius: character, Varr. R. R. 3, 2: versus, Plin. 36, 25, 61, § 185: aetas, Macr. S. 2, 12: fornix, prob. a satire bearing this title, Arn. 2, 45.
- 1. C. ~, uit Suessa Aurunca (180—102 v. Chr.), schepper v.d. Rom. hexametrische satire; — adj. Lūcīliānus, a, um;
- 2. Q. ~ Balbus, volgeling v.d. stoïsche filosofie.
-
…bonaque eorum, qui in castris erant Caesaris, petebant ; magnaque inter eos in consilio fuit controversia, oporteretne Lucili Hirri, quod is a Pompeio ad Parthos missus esset, proximis comitiis praetoriis absentis rationem haberi, cum eius…
Julius Caesar, Civil War
-
…quem ad modum fuit ; dices hoc idem Varroni, si forte mutavit. nec est melius quicquam quam ut Lucilius sustineas currum ut bonus saepe agitator equosque ; semperque Carneades προβολὴν pugilis et retentionem aurigae similem facit ἐποχῆ. inhibitio…
M. Tullius Cicero, Academica
-
…, venatione, his omnibus exquisitis, vitantes cruditatem, quibus vinum defusum e pleno sit chrysizon, ut ait Lucilius, cui nihildum situlus et sacculus abstulerit, adhibentis ludos et quae sequuntur, illa, quibus detractis clamat Epicurus…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…hominem facetissimum cum familiari nostro Q. Granio praecone dicacitate certare. Eon, inquit Brutus, de quo multa Lucilius Isto ipso ; sed Tincam non minus multa ridicule dicentem Granius obruebat nescio quo sapore vernaculo ; ut ego iam…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…Nec vero ea frons erat, quae M. Crassi illius veteris, quem semel ait in omni vita risisse Lucilius, sed tranquilla et serena ; sic enim accepimus. iure autem erat semper idem voltus, cum mentis ,…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…, quorum similia nulla sunt, facillime perspici potest. cumque discendi causa duobus peritissimis operam dedisset, L. Lucilio Balbo C. Aquilio Gallo, Galli hominis acuti et exercitati promptam et paratam in agendo et in respondendo celeritatem…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…quid de impiis periurisque dicemus Tubulus si Lucius umquam, si Lupus aut Carbo aut Neptuni filius, ut ait Lucilius, putasset esse deos, tam periurus aut tam inpurus fuisset Non est igitur tam explorata ista ratio ad id…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…est, hilara vita amissa est at hoc in eo M. Crasso, quem semel ait in vita risisse Lucilius, non contigit, ut ea re minus ἀθαμβίαν, ut ait idem, vocaretur. Polycratem Samium felicem appellabant…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…f. pom. annalis, C. Septimius T. f. qui ., ; C. Lucilius C. f. Pup. Hirrus, ; C. Scribonius C. f. Pop. Curio…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…Transalpinis nationibus, ut nullum veteris leporis vestigium appareat. itaque te cum video, omnis mihi Granios, omnis Lucilios, vere ut dicam, Crassos quoque et Laelios videre videor. moriar, si praeter te quemquam reliquum habeo…
Cicero, Epistulae ad Familiares
Gaius. (1) The creator of the Roman satire. He was born at Suessa Auruncorum, B.C. 180, of good family; served in the Numantine War in Spain, under Scipio; and, returning to Rome, lived on familiar terms with that general and with his friend Laelius (Hor. Sat. ii. 1). He was the maternal uncle or (less probably) the maternal grandfather of Pompey the Great. He died at Naples, B.C. 103.
It was Lucilius that first developed the satira, which had before his time been a name applied to miscellaneous verse (see Satira) into the form in which it is afterwards found in Horace, Persius, and Juvenal. He boldly and even fiercely assailed the faults of living contemporaries (Hor. Sat. i. 4, 6; i. 10, 1; Pers.i. 114; Juv.i. 165). Horace criticises him for the carelessness and haste with which he wrote, and which always left something to be desired. “Cum flueret lutulentus, erat quod tollere velles.”
Of his thirty books of satires, some 300 lines are preserved in a fragmentary state, giving us but a slight clue to his style and method; yet it is evident that he was a boldly original, almost eccentric, genius. He affected a cosmopolitanism unusual in a Roman of his time. “I write for the people of Cosentia and Tarentum and Sicily,” he says; and his Latin is liberally interlarded with Greek in a macaronic fashion. His vocabulary, in fact, is a very unusual one, abounding in strange words, disgusting expressions, and plebeian forms.
The fragments are collected by L. Müller (Leipzig, 1872); Lachmann and Vahlen (Berlin, 1876); and Bährens (Leipzig, 1886). See also L. Müller's Leben und Werke des Gaius Lucilius (Leipzig, 1876); and for the language, Fischer, De Vocibus Lucilianis (Halle, 1881).
(2) Lucilius Iunior. Probably the author of a poem entitled Aetna(q. v.). He was procurator of Sicily and a friend of Seneca the philosopher, who addresses to him his Epistolae, Quaestiones Naturales, and his De Providentia.