magistrare

magistrare [CL] 1 to rule, govern, direct, manage. b (eccl.) to officiate at a liturgy. ecclesia ‥ doctores ‥ celebrare non cessat, quos Christo Domino ~ante ad se directos in eo gloriando congaudet V. Greg. p. 75; illi ‥ quibus providendi et ~andi in alios cura committebatur G. Steph. 17; idem magister cuncta ~ans ibi et ministrans Gir. SD 4; magister ejus qui ipsum male ~at Id. Symb. 31 p. 310; qui sibi subjectos tanta pietate magistrat Nig. Laur. 167; pia meus ‥ / sibi melius per irrefragabiles divinorum eloquiorum sententia, Christo ~ante, persuadebit Ad. Marsh Ep. 100.  b 1549 unum tapetum ‥ locandum coram ~antibus subtus cervicalibus Reg. Aberd. II 194. 2 to teach, instruct. b to make (someone) a teacher. sunt nutrices hodie quidam magistrantes / in quadam gramatica mecha fornicantes / venenoso docmate parvos enecantes Qui majora cernitis 186; ad deprimendum et ~andum communiarios et vicinos de Hale per materiam insurgend[i] contra pacem et legem domini regis AncIndict 61 m. 2d.; to teche, catezizare ‥ ~are CathA.  b nemo magistratur, nisi primo discipulus sit M. Cornw. Hen. 296. 3 (acad.) to confer a master’s degree on. 1311 non solum qui debent ~ari hoc jurabunt Collect. Ox. II 218; 1314 antequam hujusmodi bachalarii in facultate theologica ~entur StatOx 116; 1317 fratribus ‥ in facultate hujusmodi [sc. theologica] ~andis qui non fuerant in artibus ~ati FormOx 19; inthronizaciones prelatorum et eciam secularium potestatum, circa magistros quando ~antur Ockham Pol. I 163; tantos motus intuens Dominus in mari / quosdam viros nobiles fecit magistrari / ut fides ecclesie possit restaurari Pol. Poems I 258; s1282 de bachalariis fieri ~andium Wals. HA I 23. 4 (in gl.). magisterare, ~are Osb. Glouc. Deriv. 366.