magnidicus
magnĭdĭcus, a, um, adj. [magnusdico],
- that talks big, boastful, bragging (ante- and post-class.): homo, Plaut. Mil. 3, 3, 48 (922): Persae, Amm.23, 6, 80.—Transf., of abstr. things: mendacia, Plaut. Rud. 2, 6, 31 (515).
māgnidicus, a, um (magnus u. dico), großsprecherisch, v. Pers., Plaut. mil. 923. Amm. 23, 6, 80: mendacia. Plaut. rud. 515.
studuit ‥ Domini arbitrium consulere ipsamque Deo dilectam [sc. Mildretham ] ~is votis invitare
turba ‥ Cuthberti gloriam quam ~is vocibus singulariter efferebat
magnĭdĭcus, a, um (magnus, dico), emphatique, fanfaron : Pl. Mil. 923 ; Amm. 23, 6, 80.