menceps
menceps [for menteceptos, from mens and capio],
- out of his senses, mad, acc. to Prisc. p. 668 P.
menceps, zsgzg. aus mente captus, nach Prisc. 5, 66 durch Konjektur (s. Hertz p. 183, 9 not. cr.).
menceps, ĭpis (mens, captus), qui a perdu lʼesprit : Prisc. Gramm. 5, 66.
Mente captus, insanus, Ugutioni.
Unde quasiMenceps dentibus stridere, manus contorquere, crura brachiaque huc illuc disjectare.