mendaciloquus
mendācĭlŏquus, a, um, adj. [mendacium-loquor],
- false-speaking, lying, mendacious (ante- and post-class.): nihil est stolidius, Neque mendaciloquius, Plaut. Trin. 1, 2, 163 (201).—As subst.: mendācĭlŏquus, i, m., a liar: mendaciloquorum doctrinae, Tert. adv. Psych. 2.
mendāciloquus (mendācilocus), a, um (mendacium u. loquor), Lügen redend, lügenhaft, nihil est mendacilocum magis, Plaut. trin. 200: daemonia mendaciloqua, Augustin. epist. 185, 13 u. c. Faust. 15, 6: Plur. subst., mendaciloqui, die Lügner, Tert. adv. Psych. 2. Augustin. epist. 55, 36 u. c. Faust. 14, 10.
mendācĭlŏquus, a, um (mendax, loquor), menteur : Aug. Faust. 15, 6 ; -loquior Pl. Trin. 200.
Intendens Spiritibus seductoribus et doctrinis dæmoniorum et Mendaciloquorum.Ita Lucifer Calaritanus pag. 328. I. Edit.
Mendaciloquentiumpræfert.
Nos sera més tosjors retrait Que parjure somes et faus, Et Mençoignier et desloiaus.
Mençongier, qui est autant à dire comme menteur, in Lit. remiss. ann. 1476. ex Reg. 204. Chartoph. reg. ch. 33.
Menchonnable, eadem acceptione, apud Guignevill. in Peregr. hum. gener. MS. :
A veteri GallicoVolés vous or tenir à fable L'Evangile et Menchonnable ?
de Robert le DiableMS. :
Gravi mulcta puniebatur, qui alterum Mendacem dicebat. Charta ann. 1240. ex Chartul. Campan. fol. 365. col. 2 :Et moult bien scet que c'est Menchoigne.
Si quis aliquem dixerit Mendacem, licet inde clamor factus non fuerit ; si ad notitiam majoris pervenerit, si convictus fuerit testimonio duorum burgensium, duodecim denarios reddet dominis et majori duos denarios.