mendicabulum
mendīcābŭlum, i, n. [mendico],
- a beggar, mendicant (ante- and post-class.): hominum mendicabula, Plaut. Aul. 4, 8, 2 (702): circumforaneum, Ap. Met. 9, 4, 13.
mendīcābulum, ī, n. (mendico), Bettler, Plaut. aul. 703: circumforaneum, Apul. met. 9, 4.
~um ‥ i. locus mendicantium
mendīcābŭlum, (16) ī, n. (mendico), mendiant : Pl. Aul. 695 ; Apul. M. 9, 4.