mendum
mendum, a fault, error, blunder
mendum, i, n. [Sanscr. manāk, a little; mindā, a defect; cf.: mancus, mendicus], a fault, error, blunder in writing (class.).
- I Lit.: quod mendum ista litura correxit? Cic. Verr. 2, 2, 42, § 104: librariorum, id. Att. 13, 23, 2.—
- II Trop.: Idus Martiae magnum mendum continent, mistake, error, Cic. Att. 14, 22, 2.—
- B A blemish, defect, in the face, etc.: rara tamen mendo facies caret, Ov. A. A. 3, 261.
mendum, ī, n. u. seltener menda, ae, f. (altindisch mindā, Körperfehler), I) ein der Vollkommenheit Abbruch tuender Fehler, ein Gebrechen, a) von Körperfehlern (Warze, Mal, schiefer Mund, kurzes Glied u. dgl.), rara tamen mendo facies caret; occule mendas, quāque potes, vitium corporis abde tui, Ov. art. am. 3, 261 sq. – b) das Versehen, der Schnitzer, α) der Schreibfehler, sunt enim (libri) effecti (fertig); tantum librariorum menda tolluntur, Cic.: u. so mendum liturā corrigere, Cic. – ne quis mendam magis quam consuetudinem putet, Suet.: videbatur compluribus in extremo verbo menda esse, Gell. – β) der Rechenfehler, im Doppelsinn: (Idus Martiae) magnum mendum continent, enthalten ein großes Versehen, man hat sich sehr verrechnet (indem man an dem Tage bloß Cäsar, nicht auch den Antonius ermordete), Cic. ad Att. 14, 22, 2. – II) = mendacium, die Lüge, der Betrug, Charis. 72, 28. Vulg. (Amiat.) Ioann. 1, 47 u.a. Eccl. (s. Ott in Fleckeisens Jahrbb. 1874. S. 848). – ➳ Nbf. menda, ae, f., Lucil. 1213. Ov. am. 1, 5, 18; art am. 3, 261. Suet. Aug. 87, 2. Gell. 1, 7, 3. Vgl. Caper (VII) 110, 12. Charis. 72, 23.
mendum, (14) ī, n. , faute, erreur [dans un texte] : Cic. Verr. 2, 2, 104 ; Att. 13, 23, 2 ; [dans la manière dʼagir] Cic. Att. 14, 22, 2 || défectuosité physique : Ov. Ars 3, 261.
- 1. (schrijf-, reken)fout, vergissing;
- 2. (poët.) lichamelijk gebrek.
Et si contigerit quod aliquis ex supradictis fecerit aliquod factum, unde Mendum exire debeat, vel propter jam dictam societatem aliquid ex suis bonis amiserit, præfatum Commune pro eo Mendum facere debet, et amissa in integrum staurare.
mendum ī, n
- 3 MAN-, a fault, error, blunder: quod mendum ista litura conrexit?: librariorum.—A blemish, defect: Rara mendo facies caret, O.—Fig., a mistake, omission: Idūs Martiae magnum mendum continent.