mendice

mendīcē, adv., v. mendicus fin.

mendīcē, Adv. (mendicus), bettelhaft (Ggstz. plenā manu), Sen. ep. 33, 6. – Compar., mendicius cenare, Tert. de pall. 5.

mendīcē (16) (mendicus), chichement, pauvrement : Sen. Ep. 33, 6 || -cius Tert. Pall. 5.