mendosus
mendosus, full of faults, faulty, blemished
mendōsus, a, um, adj. [mendum].
- Full of faults, faulty.
- A Physically, full of faults or blemishes: equi facies, Ov. M. 12, 399.—
- B In gen., erroneous, incorrect (class.): mendosum exemplar testamenti, Plin. Ep. 10, 75: mendosum est, etc., Cic. de Or. 2, 19, 83: mores, Ov. Am. 2, 4, 1.—Comp.: historia mendosior, Cic. Brut. 16, 62.—
- II Transf.
- A That commits faults, makes mistakes: cur servus societatis, qui tabulas conficeret, semper in Verrucii nomine certo ex loco mendosus esset, Cic. Verr. 2, 2, 77, § 188.—
- B False, deceptive: mendosum for mendose, adverbially, falsely: mendosum tinnire, Pers. 5, 106.—Hence, adv.: mendōsē, full of faults, faultily, falsely (class.): libri mendose scribuntur, Cic. Q. Fr. 3, 5, 6: mendose colligis, Pers. 5, 85.— Sup.: ars mendosissime scripta, Cic. Inv. 1, 6, 8.
mendōsus, a, um (mendum), voll Fehler, I) passiv = mit Fehlern behaftet, fehlerhaft, a) mit physischen Fehlern behaftet, voll Fehler, voll Gebrechen, nec equi mendosa sub illo deteriorque viro facies, Ov. met. 12, 399. – neutr. adv., ne qua subaerato mendosum tinniat auro? Pers. 5, 106. – b) mit Fehlern gegen die Richtigkeit der Angaben behaftet, voll Unrichtigkeiten, exemplar testamenti, Plin. ep.: quamquam his laudationibus historia rerum nostrarum est facta mendosior, Cic.: mendosissimis fatigari codicibus, Augustin. epist. 120, 1. – c) poet. = vitiosus, mit moralischen Fehlern behaftet, voll Fehler, mendosus et mendax, Hor.: si vitiis mediocribus ac mea paucis mendosa est natura (Charakter, Gemüt), Hor.: mendosi mores, Ov. – II) aktiv – Fehler in der Abfassung machend, Unrichtigkeiten begehend, cur servus societatis, qui tabulas conficeret, semper in Verruci nomine certo ex loco mendosus esset, Cic. Verr. 2, 188.
~us, maculosus, sordidus, spurcus
juxta quaedam ~a exemplaria
quod tuus codex habet ‥ omnino ~um est
ut fortunatos felix devenit ad Anglos / (nomine mendoso quos nuncupat ipse ‘tenaces’)
aut etiam ~os libros, dum primam orientis diei lucem contueri potuit, erasa scriptorum falsitate corrigeret
librum ‥ ~um ‥ vel falso scriptum, vel falsum etiam in se continentem inspiciens
nunc mendosorum credens inventa virorum
~us ille et mendax
Domino teste quod ~a non fingimus
mendōsus, (13) a, um (mendum), ¶ 1 plein de défauts, de tares [physiquement] : Ov. M. 12, 399 ¶ 2 défectueux, fautif : mendosum est Cic. de Or. 2, 83, cʼest une défectuosité ; mendosior Cic. Br. 62, plus défectueux ; -sissimus Aug. Ep. 120, 1 || défectueux [moralt ] : Hor. S. 1, 6, 66 ¶ 3 qui fait des fautes : Cic. Verr. 2, 2, 188 ¶ 4 n. pris advt , dʼune façon trompeuse, décevante : Pers. 5, 106.
- 1. foutief, vol fouten, gebrekkig [exemplar testamenti; historia];
- 2. fouten makend;
- 3. (postklass.) leugenachtig, bedrieglijk.
Plurima Mendosa et infausta sub nostro nomine scripserunt.Vide Mendositas.
mendōsus adv.with comp.
- mendum, full of faults, faulty, blemished: equi facies, O.—Fig., erroneous, incorrect, defective, wrong: mendosum est, etc.: vitiis paucis natura, blemished, H.: mores, O.: historia mendosior.—In writing, that commits faults, blundering: semper in Verruci nomine.