merto
merto, 1, v. freq. a. [mergo], a collat. form of merso,
- to immerse, overwhelm (anteclass.): mertat pro mersat dicebant, Paul. ex Fest. p. 124 Müll.; cf. Quint. 1, 4, 14: quos hic non mertet metus, Att. ap. Non. 138, 33; 138, 2.
merto, āre, altlat. = merso, Acc. tr. 122 u. 134; vgl. Quint. 1, 4, 14 u. Paul. ex Fest. 81, 10 u. 124, 9.
mertō, āre, arch. pour merso : Acc. d. Non. 138, 33 ; P. Fest. 81 ; 124 ; Quint. 1, 4, 14.