minute
minute, pettily, in a paltry manner
mĭnūtē, adv., v. minuo, P. a. fin.
minūtē, Adv. (minutus), I) klein, a) klein = in kleiner Form, historia minutissime scripta, so klein (eng) wie möglich geschrieben, Sen. ep. 95, 2: u. so commentarii minutissime scripti, Plin. ep. – II) übtr., a) in kleine Teile, sal terere, Colum.: minutius concīdere, Colum.: minutissime commolere, Colum.: quam minutissime contundere, Cato. – b) in kleine Teile, bis ins einzelne, haec universa concīdere minutius, in zu kleine Teile zerlegen, Cic.: minutius scrutantur omnia, Quint.; vgl. concise. – c) kleinlich, kleinmeisterisch, minute grandia dicere, Cic.: minutius rem tractare, Cic.
ponatur pulvis super lapidem et teratur ~issime
vox juvencule acriter atque ~e cachinnantis
mĭnūtē (13) (minutus), en petits morceaux, en parcelles : Cato Agr. 129 ; -tissime Cato Agr. 95 ; Sen. Ep. 95, 2 ; [fig.] -tius Cic. Ac. 2, 42 || [fig.] par le menu, v. concise : Quint. 5, 14, 28 || [rhét.] de façon mesquine, dʼune manière étriquée : Cic. Or. 123 ; -tius Cic. Fin. 4, 7.
minūtē adv.with comp.
- minutus, pettily, in a paltry manner: grandia dicere: res minutius tractare.