minutim
mĭnūtim, adv., v. minuo, P. a. fin.
minūtim, Adv. (minutus; vgl. Serg. expl. in Donat. 560, 11 K.) = klein, in kleine Stückchen, concīdere, Cato u. Apic.: caedere, Gell.: frangere, Plin.
omnia hec ~im collegit et in eum sigillatim singula queque projecit
~im, cesim, divisim
humores ‥ guttatim ‥ ~imque ad ima revertentes ‥ pluire dicuntur
fenestre vitree ~im confracte
minurrire, ~im canere
stupens intueor ventrem Cristifere, / tenella crustula minutim tremere / et suras Parias dulci sub pondere, / ventrosam feminam et sine Venere
cum cocleari ferreo ~im perforato
mĭnūtim, (16) c. minutatim : Cato Agr. 123 ; Plin. 34, 171 ; Gell. 17, 8, 2.