mirabiliarius
mīrābĭlĭārĭus, ii, m. [mirabilis],
- a wonder-worker, worker of miracles (eccl. Lat.), Aug. Tract. in Joann. 13.
mīrābiliārius, iī, m. (mirabilis), der Wundertäter, Augustin. tract. 13 in Ioann. extr.
mīrābĭlĭārĭus, ĭī, m. (mirabilis), faiseur de miracles : Aug. Ev. Joann. 13, 17.