mirabiliter
mirabiliter, wonderfully, astonishingly, marvellously, surprisingly
mīrābĭlĭter, adv., v. mirabilis fin.
mīrābiliter, Adv. (mirabilis), wunderbar, erstaunlich, außerordentlich, α) bei Verben, m. cupere, laetari, Cic.: m. mutare voluntatem, Nep.: mirabilius et magnificentius augere atque ornare, Cic. de or. 1, 94. – β) bei Adjj.: m. moratus est, der Mann hat einen wunderlichen Charakter, Cic.: verbis erat ad rem cum summa brevitate m. aptus, Cic.: hi omnes motus eius affectionisque animi in Graeca comoedia m. acres et illustres, Gell.: si m. consonus negotio saepe versus exiret, Augustin.
signorum miraculis ~iter adornatus est
nunc antiquarum arcana legum ab illo ~iter digesta
multi ‥ ad salutaria jejuniorum remedia subeunda sunt ~iter accensi
quam ~iter omnia supernus rector ‥ gubernat
Salvatoris nostri ymaginem habens ‥ aureis distinctionibus ~iter decoratam
patrem [habere ] in natura Deitatis, sed sine cooperatione matris, ut sit ipse idem homo ex matre sine patre: Deus ex patre sine matre, filius ~iter matris, ~ius Patris
mīrābĭlĭtĕr (15) (mirabilis), admirablement, merveilleusement : Cic. de Or. 3, 15 ; Nat. 2, 136 || étonnamment, extraordinairement : Cic. Fam. 11, 14, 1 ; 13, 16, 4 || -bilius Cic. de Or. 1, 94.
mīrābiliter adv.with comp.
- mirabilis, wonderfully, astonishingly, marvellously, surprisingly: mirabiliter volgi mutata est voluntas, N.: mōratus est, a strange fellow: mirabilius augere.