missibilis
missibilis, e (mitto; vgl. Prisc. part. XII vers. Aen. 7. § 133), zum Wurfe geeignet, nur neutr. pl. subst., missibilia, ium, n., Wurfgeschosse, Geschosse, Veget. mil. 2, 11 u. 14 u. ö. Sidon. epist. 4, 20, 3. Heges. 4, 15, 2; 5, 1, 3.
omnes ergo superni spiritus communi vocabulo censentur angeli, tum quia omnes sunt ~es
jaculo ~i
quidam tantum utantur ~ibus et sagittis
missĭbĭlis, e, c. missilis || missibilia, n. , traits, javelots : Veg. Mil. 2, 11 ; Sid. Ep. 4, 20.