About
Menu

moratus

moratus, belated, delayed, lingering

moratus2, mannered, of morals

Could not find moratus2 in Logeion dictionaries. Looking for closest alphabetic form.

mŏrātus, a, um, Part., from moror.
mōrātus, a, um, adj. [mos].
  • Mannered, of morals, good or bad; constituted, conditioned, circumstanced (class.): nequiquam mulier exornata est bene, si morata est male, Plaut. Most. 1, 3, 132 (288): condigne pater est ejus moratus moribus, id. Capt. 1, 1, 39 (107): morata recte (puella), id. Aul. 2, 2, 62 (239): viri bene morati, Cic. de Or. 2, 43, 184: genus hominum optime moratum, id. Agr. 2, 31, 84: melius, id. Fin. 1, 19, 63: ita haec morata est janua, is of such a nature, Plaut. As. 2, 3, 10 (390): male moratus venter, insatiable, Ov. M. 15, 95: bene morata disciplina, Col. 1, 8: aut multitudinem melius moratam censeam fieri posse, Liv. 26, 22, 14: in tam bene morata civitate, id. 45, 23, 10: bene moratae urbes, Quint. 8, 6, 24.—
  • II Esp. of style, etc., adapted to the manners or character of a person, or to the subject, characteristic: poëma, Cic. Div. 1, 31, 66: recte morata Fabula, in which the characters are accurately drawn, Hor. A. P. 319; cf.: in oratione morata debent esse omnia cum dignitate, Quint. 4, 2, 64.

Saved

Recent