About
Menu

mordicus

mordicus, by biting, with bites, with the teeth

mordĭcus, adv. [mordeo], by biting, with bites, with the teeth, ὀδάξ (class.).
  • I Lit.: mordicus arripere, Plaut. Curc. 5, 1, 7 (597): si adbites propius, os denasabit tibi Mordicus, will bite your nose off, id. Capt. 3, 4, 73 (605); cf. id. Men. 1, 3, 12 (193): equus eum mordicus interfecit, Varr. R. R. 2, 7, 9: premere capita mordicus, Cic. N. D. 2, 49, 124: auriculam fortasse mordicus abstulisset, would have bitten off, id. Q. Fr. 3, 4, 2: caudā mordicus apprehensā, Plin. 8, 37, 55, § 132: calcibus feriens et mordicus appetens, Ap. Met. 3, 26, 6.—Prov.: mordicus petere aurum e flammā expediat, e ceno cibum, Lucil. ap. Non. 138, 21.—
  • II Trop.: rem mordicus tenere, to hold fast to, not give up, Cic. Ac. 2 (Luc.), 16, 51: verba tenent mordicus, id. Fin. 4, 28, 78; Afran. ap. Charis. p. 184 P.
mordĭcus, a, um, adj. [mordeo],
  • biting, snappish: quem equi mordici distraxerunt (al. mordicus, al. mordicibus), Hyg. Fab. 273.

Saved

Recent