mordicus
mordicus, by biting, with bites, with the teeth
mordĭcus, adv. [mordeo], by biting, with bites, with the teeth, ὀδάξ (class.).
- I Lit.: mordicus arripere, Plaut. Curc. 5, 1, 7 (597): si adbites propius, os denasabit tibi Mordicus, will bite your nose off, id. Capt. 3, 4, 73 (605); cf. id. Men. 1, 3, 12 (193): equus eum mordicus interfecit, Varr. R. R. 2, 7, 9: premere capita mordicus, Cic. N. D. 2, 49, 124: auriculam fortasse mordicus abstulisset, would have bitten off, id. Q. Fr. 3, 4, 2: caudā mordicus apprehensā, Plin. 8, 37, 55, § 132: calcibus feriens et mordicus appetens, Ap. Met. 3, 26, 6.—Prov.: mordicus petere aurum e flammā expediat, e ceno cibum, Lucil. ap. Non. 138, 21.—
- II Trop.: rem mordicus tenere, to hold fast to, not give up, Cic. Ac. 2 (Luc.), 16, 51: verba tenent mordicus, id. Fin. 4, 28, 78; Afran. ap. Charis. p. 184 P.
mordĭcus, a, um, adj. [mordeo],
- biting, snappish: quem equi mordici distraxerunt (al. mordicus, al. mordicibus), Hyg. Fab. 273.
1. mordicus, Adv. (mordeo; vgl. Diom. 406, 24. Prisc. 15, 23) = ὀδάξ (Gloss.), mit Beißen, bißweise, beißend, mit den Zähnen, 1) eig.: quadrantem de stercore m. auferre, Petron.: nasum abripere m. (abbeißen), Plaut.: auferre m. (abbeißen) nasum, Naev. com. fr., auriculam, Cic.: usque eo premere eorum capita m., dum etc., sich fest einbeißen in usw., Cic.: praecisa m. lingua, die abgebissene, Hieron.: cauda m. apprehensa, Plin.: stipites a lupis revulsi m., Oros.: equus eum m. interfecit, Varro: asini m. me scindunt, Plaut. – II) übtr., tenere alqd m., sich in etw. verbissen haben = an etw. mit aller Kraft festhalten, bei etwas festbleiben, etw. durchaus nicht aufgeben, perspicuitatem, Cic.: verba, Cic.
2. mordicus, a, um (mordeo), bissig, equi, Hyg. fab. 273. p. 147, 22 Schm. zw. (wo viell. morsibus [durch Bisse] zu lesen).
~os,bibitne
si leopardus aliquem ~us attigerit, confestim murium copiam adventare ut vulneratum commingant
crucifixum ~us apprehendens brachia illi corroserit, crura pene truncaverit
volutabatur ad humum miser, ~us terram apprehendens
~us, mordaciter
~us,gram
non placet regibus Johannes stipticus, / qui scelus arguit Herodis mordicus
ita populus Anglicus hoc ad extremum libertatis a suo principe consecutus est, quod et ~us tenet
1 mordĭcŭs (14) (mordeo), adv., en mordant, avec les dents : Pl. Capt. 605 ; Varro R. 2, 7, 9 ; Cic. Nat. 2 ; 124 ; Q. 3, 4, 2 || [fig.] opiniâtrement, obstinément : rem mordicus tenere Cic. Ac. 2, 51, tenir bon sur un point, cf. Fin. 4, 78.
2 mordĭcus, a, um (mordeo), qui aime à mordre : Hyg. Fab. 273.
- 1. bijtend, met de tanden;
- 2. (metaf.) verbeten; ➤ tenere alqd ~ iets met hand en tand verdedigen.
mordicus
adv.
- mordeo, by biting, with bites, with the teeth: premere capita: auriculam fortasse abstulisset, would have bitten off: divellere agnam, H.—Fig.: rem tenere, hold fast.