mordicatio
mordĭcātĭo, ōnis, f. [mordico],
- a griping (post-class.): ventris mordicatio, Cael. Aur. Acut. 3, 20, 161; 2, 18, 105.
mordicātio, ōnis, f. (mordico), das Kneipen, Grimmen, ventris, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 30, 161: mordicationem facere intestinis, ibid. 2, 18, 105: cibos mitiores et sine mordicatione accipiant, Plin. Val. 5, 9: Plur., mordicationes eius loci sentiunt (aegrotantes), Cael. Aur. de sign. diaet. pass. 84.
ipsa vero ‥ per uritides poros distillat in vesicam, ibique titillationem et ~onem inferens ‥ movetur
~o ‥ urine que ‥ mordet eum
si ‥ in ano ~o nimia est et punctura
pone super ulcus ‥ medicamen quod refrenat et siccat absque ~one
~ones et puncture continentur
vena furcule, que flebotomatur in ~onibus stomachi
mordĭcātĭō, ōnis, f. (mordico), colique, tranchée : C. Aur. Acut. 2, 20, 161 ; Plin. Val. 5, 9.