mordaciter
mordaciter, bitingly
mordācĭter, adv., v. mordax fin.
mordāciter, Adv. (mordax), beißend, bissig, übtr., ait animus ille m., Macr. sat. 7, 3, 8: limā mordacius uti, schärfer, Ov. ex Pont. 1, 5, 19: eandem materiam mordacius scribere, Lact. 5, 2, 12: neque enim in nobis febris alias partes mordacius impellit, sed per omnia pari aequalitate discurrit, Sen. nat. qu. 6, 14, 3 (2).
Fortuna ‥ filios valle in lacrimarum carnis rictibus debachando venenose ~iter dilacerat
rodo ‥ unde ‥ rosim, i. ~iter adverbium
salibus Socraticis sociorum, vel forte majorum, vitia tangunt; vel ~ius dente rodunt Theonino audacibus dithryambis
sermo tuus dentes habeat, mordaciter illos / tange, sed irrisos gestus plus mordeat ore
melius est amicum emendare quam reprehendere; sapienter se ostendere quam ~iter alterum notare
sed quo suppliciis animo mordacius instant, / prorsus eo minimum se profecisse stupebant
vanae loquacitatis eum [verbis indulgentem ] ~iter redarguit
~iter loquens, truculenter aspiciens
tamen quibusdam clericis honerosus quos suis professionibus videns abuti ~iter arguebat
quintodecimo Pirrus oblique et ~iter Agamenonem arguens querit
mordācĭtĕr (mordax), en mordant : Macr. Sat. 7, 3, 8 || -cius Sen. Nat. 6, 15, 3.
(mordāciter)
adv.
- mordax, bitingly.—Only comp: limā mordacius uti, more sharply, O.