mutio
mūtĭo or muttĭo, īvi, 4, v. n. [from the sound mu], to mutter, mumble, speak in a low tone (poet.; syn.: murmuro, musso).
- I Lit.: etiam muttis? So. Jam tacebo, Plaut. Am. 1, 1, 225 (377); id. Mil. 2, 6, 83 (563): inpinge pugnum, si muttiverit, id. Bacch. 4, 7, 2 (800); id. Most. 2, 1, 54 (401): nihil jam mutire audeo, Ter. And. 505: neque opus est Adeo mutito, nor should it even be muttered, be hinted at, id. Hec. 866: si muttivero, etiam quod certo scio, Plaut. Mil. 2, 6, 84 (564).—
- II Transf.
- A To bleat, as a he-goat, Auct. Carm. Philom. 58; to bark: non mutiet canis, Vulg. Exod. 11, 7.—
- B To creak, of a hinge: num muttit cardo? Plaut. Curc. 1, 1, 94 (94).—
- C Mutire, loqui. Ennius in Telepho: palam mutire plebeio piaculum est, Paul. ex Fest. p. 145 Müll. (Trag. v. 376 Vahl.).
mūtio, s. muttio.
mūtĭō (13) (-ttĭō), īre, intr., produire le son mu, grommeler, marmotter, marmonner : Pl. Amph. 381 ; Bacch. 801 || tr., Pl. Mil. 566 ; Ter. Andr. 505 || crier, grincer [en parl. dʼun gond] : Pl. Curc. 94.
id est, Fatuus. Vocabul. utriusque Juris.
mūtiō see muttio.