necopinus
necopinus, unexpected
nĕc-ŏpīnus (also separately, nĕc ŏpīnus), a, um, adj. (poet).
- Pass., unexpected: necopina mors, Ov. M. 1, 224: ictus, Stat. Th. 6, 778: pericula, Sil. 14, 188; Aus. Grat. Act. ad Grat. 12.—*
- II Act., not expecting, unsuspecting, careless: ipsum accipiter necopinum rapit, Phaedr. 1, 9, 6; occultā necopinum (hostem) perde sagittā, Ov. M. 12, 596.
nec-opīnus, a, um, I) passiv = unvermutet, mors, Ov. met. 1, 224: pericula, Sil. 14, 188: ictus, Stat. Theb. 6, 781. – II) aktiv = nichts vermutend, occultā necopinum perde sagittā! Ov. met. 12, 596: ipsum accipiter necopinum rapit, Phaedr. 1, 9, 6.
~um, nec expectatum
nĕcŏpīnus, a, um (nec, opinor), inopiné, imprévu : Ov. M. 1, 224 ; Sil. 14, 188 || qui ne sʼattend pas à, insouciant : Phædr. 1, 9, 6 ; Ov. M. 12, 596.
- 1. onvermoed [mors];
- 2. nietsvermoedend.
nec-opīnus or nec opīnus
adj.,
- unexpected: mors, O.—Not expecting, unsuspecting, careless, offguard: ipsum accipiter necopinum rapit, Ph.: hostis, O.