necessitare

necessitare [CL] 1 to be necessary. causando illam veritatem remissius quam ~at Wycl. Act. I 63. 2 to render necessary. non ~avit talia mala (Kyn.) Ziz. 97; 1412 sicut Deus ~at futuracionem parcium Conc. III 349; plus quam decet aut res ~at Reg. Whet. II 434. 3 to compel, constrain; b (w. ad); c (w. inf.); d (w. quin); e (absol.). cum voluntas Dei sit summe nobilis, neque a se neque ab alio potest ~ari Middleton Sent. I 403; intellectus ~atus a principio ~atur a conclusionibus in quantum verum, non tamen in quantum necessarium ad finem; et ideo non ~atur voluntas Quaest. Ox. 352; si enim bestia ~etur ab aliqua causa secunda, ~abitur a qualibet forciori Bradw. CD 449B; si habitus potest augeri tantum quod ~et voluntatem Ockham Quodl. 175; nec mirum si Judam non ~avit Netter DAF I 76.  b si voluntas non impedita ~atur ex natura sua ad volendum finem ultimum Duns Ord. II 67; Christus non artabatur neque ~abatur ad salvandum genus humanum Ockham Pol. II 1173; Deus ‥ nec ~at homines ad peccandum Wycl. Ver. II 9; 1384 Deus me ~avit ad contrarium (Wycl.) Ziz. 342.  c 1369 dominus noster ‥ notorie ~atur ‥ arma ‥ resumere Pri. Cold. 39; nec est Deus ~atus electoribus istis condescendere dando isti pape graciam et virtutem Wycl. Chr. & Antichr. 10; hic regem populos taxare necessitat hostis Elmh. Metr. Hen. V 104; 1440 ne ‥ victum suum mendicitus querere ~etur Bekynton I 34.  d potest Deum sic ~are quin non includat contradiccionem Ockham Sent. III 455.  e certum est quod anima racionalis non infunditur donec corpus fiat materia ~ans respectu anime racionalis Peckham QR 91.