noctescere

noctescere [CL] , to grow dark, turn to night; b (fig.). sidera texuntur jaculis, superosque sagitta / territat et densa noctescit harundine celum Hanv. V 349; sagittarum umbris claritas ~ebat ethera Ps.-Elmh. Hen. V 37.  b dum voto accommoda fiunt / omnia, [virtus] noctescit Hanv. VIII 114; sub fati tenebris me noctescente, diescat / hic liber Ib. IX 479; perfectio versificatori non hyemet, non estivet, non ~at, non diescat sine astronomia Gerv. Melkley AV 214; per te fit sol ypogeus, / dum de celo lapsus Deus / carnis toga tegitur; / sic noctescit, sed psalmista / teste sicut dies ista / nox illuminabitur Walt. Wimb. Virgo 127; sol furvescit, sol languescit, / sol noctescit et nigrescit Id. Var. 50; dum utraque noctescit species, / tunc diescit luctus congeries J. Howd. Ph. 301.