nocentia
nŏcentĭa, ae, f. [nocens],
- guilt, transgression (post-class.): deus innocentiae magister, nocentiae judex, Tert. Apol. 40; id. adv. Marc. 2, 13.
nocentia, ae, f. (nocens), die Verschuldung, Tert. apol. 40 u.a.
sicut nigredo maliciam et ut ita loquar ~iam notat, sicut candor bonitatem et innocentiam
promisimus ‥ eidem Roberto ut nunquam super aquam dicti molendini ad illius ~iam molendinum faciemus
peccatum carnis est primum quoad hostis applicacionem atque ~iam, cum ‘nemo leditur nisi ledatur principaliter a se ipso’
in ~iam et gravamen sui domini suis fallaciis [et ] blandiciis illuserunt
nŏcentĭa, æ, f. , culpabilité, méchanceté : Tert. Apol. 40.
Nocentiæ judex et exactor.Idem adv. Marc. lib. 2. cap. 13 :
Quomodo innocentiæ mercedem secter, si non et Nocentiæ spectem.