nominaliter
nōmināliter, Adv. (nominalis), namentlich, Arnob. 2, 55 in.
ad execucionem ‥ petendam personaliter non venerunt, sicut et ~iter superius prosecuti sunt in querela sua
~iter electe
illis in hac voluntate specialiter legatis ac ~iter dumtaxat exceptis
sive hec dictio ‘melius’ teneatur ~iter sive adverbialiter
talis qualitas copulatur et predicatur de hoc termino ‘unctus’, quando ponitur ~iter
quando idem significatur ~iter et participialiter ut ‘amans illius’ nomen est et ‘amans illum’ participium est
‘esse’ aliquando est nomen et tunc significat omni modo grammaticali et logicali idem cum ‘essencia'. aliquando est verbum et tunc significat idem verbaliter quod ‘essencia’ significat ~iter
non ~iter sed adverbialiter
‘fortunare’, i. per fortunam ut accipiatur ~iter in ablativo casu(
nōmĭnālĭter, c. nominatim : Arn. 2, 55.