nominativus
nōmĭnātīvus, a, um, adj. [nomino],
- of or belonging to naming, nominative; in gram.: casus nominativus, the nominative case, Varr. L. L. 10, § 23 Müll.; Quint. 1, 7, 3; 7, 9, 13; 8, 3, 46 et saep.
nōminātīvus, a, um (nomino), a) zur Nennung gehörig, als gramm. t. t., interrogationes, Prisc.: casus nominativus u. subst. bl. nominativus, der Nominativ, Varro LL. u.a.: nomina singulari nominativo, im Nominativ Singularis, Quint. – b) das nomen bezeichnend, nomen proprium nominativum, ut Cornelius, Consent. 339, 13 K.
~o plurali
~us singularis has habet breves: A, ut ‘citharista’ ‥, E ut ‘sedile’, ‥ O, ut ‘ordo’
primus ~us, quia per ipso nominatio fit
potest et ita distingui ut causa ~us casus sit
Ecclesiastes a ~o Ecclesiaste secundum Grecam declinationem descendit
unde si recte instructus es in minoribus, dices actum hujus verbi ‘precipio’ transire in rem designatam per hunc ~um ‘tu’
apcior est ~us nominis ad evocacionem quam hoc pronomen ‘ipse’
quidam ballivus, armis jam nominativus(
tunc ~us in armis fuit, et bellicosus reputabatur
consanguinei defuncti fratrum nostri ordinis in annuo capitulo in conventu ~o debent absolvi(
~o hic cancellarius ex perdite potestatis et presentis sui status recordatione confusus
nōmĭnātīvus, a, um (nomino), qui sert à nommer : Consent. 339, 13 || n. casus et abst nominativus, le nominatif : Varro L. 10, 23 ; Quint. 1, 7, 3 ; 7, 9, 13.
Locus, in Vita B. Idæ Comitissæ Bononiensis n. 9. Cosmas Pragensis in Chron. Bohem. :Nominativus
Si forte contigerit me mori in prælio, sepelite me in hoc colliculo, etc. Construite mausoleum mihi in sæculaIn Gloss. Isidori :Nominativum et memoriale.