nuntiator
nuntĭātor (nunc-), ōris, m. [nuntio] (post-class.).
- A reporter, declarer, announcer: apparuit Christus rei maximae nuntiator, Arn. 1 fin.; Tert. Carn. Christ. 7.—
- II An informer, Dig. 39, 1, 20; 48, 16, 6.
nūntiātor, ōris, m. (nuntio), I) der Verkündiger, Anzeiger, Eccl. – II) der Angeber, Denunziant, ICt.: bes. eines zu seinem Schaden unternommenen Neubaues, der Einsprucherhebende, ICt.
angeli minorum, archangeli summorum creduntur ~ores
publice leticie ~orum oraculis ‥ affluentibus
ex quibus verbis non habetur quod Samuel deposuerit Saul, sed quod ~or fuit deposicionis facte a Deo
nūntĭātŏr, ōris, m. (nuntio), qui annonce : Arn. 1, 65 ; Tert. Carn. 7 || qui dénonce [pour faire interdire] : Dig. 39, 1, 20.