nutritorius
nūtrītōrĭus, a, um, adj. [nutritor].
- Nourishing, nutritive: lac omne nutritorium est, Theod. Prisc. de Diaet. 3.—
- II Of or belonging to bringing up, rearing: cunae nutritoriae, Aug. Conf. 12, 27.
nūtrītōrius, a, um (nutritor), I) zur Nahrung gehörig, nährend, nahrhaft, lac, Th. Prisc. de diaet. 3. – übtr., gratia eius dulcis et nutritoria est, Augustin. serm. 25, 1; vgl. Augustin. c. Faust. 22, 46. – II) zur Erziehung gehörig, cunae, Augustin. conf. 12, 27.
inde hic nutritor ‥, ~ius, -a, -um
lego ‥ cuilibet mulierum generosarum ‥ in ~io infancium mearum adtunc existencium, xl s.
nūtrītōrĭus, a, um (nutritor), nourrissant, nutritif : Th. Prisc. 3 || de nourrisson : Aug. Conf. 12, 27 || [fig.] qui nourrit, qui instruit : Aug. Serm. 21, 5.