odoror
odoror, to smell at, smell out, scent
ŏdōror, ātus, 1, v. dep. [odor], to smell at, examine by smelling (cf. olfacio).
- I Lit.: pallam, Plaut. Men. 1, 2, 55 (164).—
- B Transf., to smell out, detect by the scent; to scent: ibo odorans, quasi canis venaticus, Plaut. Mil. 2, 2, 113 (268): cibum, Hor. Epod. 6, 10: hominem, Col. 6, 2: vultures sagacius odorantur, Plin. 10, 69, 88, § 191: bellum, Vulg. Job, 39, 25.—
- II Trop.
- A To aspire to, aim at a thing, in a contemptuous sense; to snuff, as a dog: quos odorari hunc decemviratum suspicamini, Cic. Agr. 2, 24, 65.—
- B To search out, trace out, investigate: odorabantur omnia et pervestigabant, Cic. Verr. 2, 4, 13, § 31: quid sentiant, id. de Or. 2, 44, 186: quid futurum sit, id. Att. 14, 22, 1: soles enim tu haec festive odorari, id. ib. 4, 14, 2: pecuniam, id. Clu. 30, 82: tu velim ex Fabio odorere, id. Att. 4, 8, 4: sagacius, id. ib. 6, 4, 3: odorandi vias occultas sagax, Amm.14, 5, 6.—
- C To get an inkling or smattering of any thing: odoratus philosophiam, Tac. Or. 19, 3: veritatem leviter, Lact. 7, 1, 11.
odōror, ātus sum, āri (odor), riechen, I) eig.: a) = durch den Geruchsinn wahrnehmen, odorem suavitatis (den lieblichen Geruch), Vulg. genes. 8, 21: sacrificium, Vulg. 1. regg. 26, 19: absol., nec comedunt nec odorantur, Vulg. deut. 4, 28. – b) an etw. riechen, durch Riechen untersuchen, pallam, Plaut. Men. 166. – c) wittern, cibum, Hor.: hominem, Colum. – II) übtr.: a) riechen = merken, procul bellum, Vulg. Iob 39, 25. – b) = erforschen, ausspüren, pecuniam, Cic.: quid futurum sit, Cic.: tu velim ex Fabio odorere, dem F. auf den Zahn fühlst, Cic. – c) verächtl. = nach etw. trachten, quos odorari hunc decemviratum suspicamini, daß ihnen dieses Dezemvirat in die Nase sticht, Cic. de lege agr. 2, 65. – d) in etwas nur riechen, nur einen Blick tun (= sich nur oberflächlich mit etw. bekannt machen), odoratus philosophiam, Tac. dial. 19, 3: veritatem ita leviter, ut etc., Lact. 7, 1, 11.
ŏdōror, (13) ātus sum, ārī (odor), tr., ¶ 1 sentir, flairer : [un manteau] Pl. Men. 166 ; [de la nourriture] Hor. Epo. 6, 10 ¶ 2 [fig.] chercher en flairant, se mettre en quête de : Cic. Verr. 2, 4, 31 ; de Or. 2, 186 ; Att. 14, 22, 1 ; Clu. 82 ; etc. || poursuivre, aspirer à : Cic. Agr. 2, 65 || ne faire que flairer une chose = lʼeffleurer : Tac. D. 19.
- 1. ruiken, de lucht krijgen van (m. acc.) [cibum];
- 2. ruiken aan (m. acc.) [pallam];
- 3. (Tac.) (metaf.) ruiken aan, slechts oppervlakkig leren kennen [philosophiam];
- 4. naspeuren, nagaan, meestal geringsch. [pecuniam; quid futurum sit; quid sentiant];
- 5. uit zijn op (geringsch.) (m. acc.) [decemviratum].
odōror ātus, ārī, dep.
- odor, to smell at, smell out, scent: cibum, H.—Fig., to aspire to, aim at: hunc decemviratum, to be snuffing after.—To search out, trace out, investigate: pecuniam: tu velim ex Fabio odorere: odorabantur omnia et pervestigabant: quid futurum sit: Polypus an cubet hircus, H.—To get a smattering of: philosophiam, Ta.