odorus
odorus, emitting odor, scented, fragrant
odōrus, a, um: adj. (odor), that emits a smell; having a keen sense of smell, keen-scented, 4.132.
ŏdōrus, a, um, adj. [odor], emitting a scent or odor, odorous (mostly poet. and in post-Aug. prose for odoratus).
- I Lit.
- A Sweet-smelling, fragrant: flos, Ov. M. 9, 87: arbor, i. e. myrrha, id. A. A. 1, 287: res, Varr. L. L. 6, § 83 Müll. dub.—Comp.: odorius, Plin. 20, 17, 69, § 177.—Sup.: nardum Syriacum odorissimum, Isid. 17, 9, 3.—
- B Ill-smelling, stinking (post-class.): lumen odorum Sulfure, Claud. VI. Cons. Hon. 324.
- II Transf., that tracks by the smell, keenscented: odora canum vis (= copia odororum canum), pack of sharp-scented hounds, Verg. A. 4, 132.
odōrus, a, um (odor), I) riechend, u. zwar: a) wohlriechend, flos, Ov. u. Apul.: arbor (von der Myrrhe), Ov.: pigmenta, Macr. – Compar., proximum Zmyrnaeum odorius, Plin. 20, 177. – Superl., nardum Syriacum odorissimum, Isid. orig. 17, 9. § 3: radices odorissimae, ibid. § 8. – b) (übel) riechend, stinkend, sulfur, Claud. in Olyb. et Prob. cons. 256: lumen (sulfuris), Claud. VI. cons. Hon. 324. – II) riechend = witternd, odora canum vis, Verg. Aen. 4, 132.
in gustu dulcia et amara, in olfactu bene ~a et faetida
~ius, -a, -um, i. odore plenus
us, odore plenus
anima reficitur ‥ ~a suavitate et sonora
sepe latet spina sub odoro condita flore
~a sagacitate longe prestantior
ŏdōrus, (14) a, um (odor), ¶ 1 odorant : Ov. M. 9, 87 || qui a une odeur désagréable : Claud. 6 Cons. Hon. 324 ¶ 2 qui a du flair : Virg. En. 4, 132 || -rior Plin. 20, 177 ; -issimus Isid. Orig. 17, 9, 3.
- 1. lekker ruikend, geurend [flos; arbor];
- 2. (Verg.) met een goede reuk [canum vis].
odōrus
adj.
- odor, emitting odor, scented, fragrant: flos, O.: arbor, i. e. myrrha, O.—That tracks by the smell, keen-scented: canum vis, V.