oppilatio
oppīlātĭo (obp-), ōnis, f. [oppilo],
- a stopping up, obstructing (post-class.): narium, Scrib. Comp. 47.
oppīlātio, ōnis, f. (oppilo), das Zustopfen, die Verstopfung, narium, Scrib. Larg. 47.
vitio instrumentorum tripliciter: opilatione, desiccatione, debilitatione
accidit ‥ opilatione quare conculcatur vapor et calefit superflue
ne simul descendant in colon et ibi ex sua grossitie ‥ faciant opilationem
ex hujusmodi ‥ opilatione lapidis []opilantur vie urinales : Trevisa by stoppinge of þe stone
oppillatio illa seva pectoris, pulmonis, et gutturis tota dissiluit
quidam ‥ gravi pectoris ~one simul cum dolore egrotando deperiit
non vero ex sensus motusve ~one [vv. ll. opilatione, opulacione ] vita corrumpitur
curatur ut ~o splenis de frigida causa
enfraxis est opilacio viarum urinalium
aqua ‥ ferarria ‥ valet contra opilacionis splenis et epatis
coriza dicitur opilacio narium de fluxu humorum
vestrum autem epar necnon vester splen aliquantas quamvis non multum nocivas possident opilaciones, presertim namque splen ex reliquis impuris sanguinis melancolici adusti vi nature illuc tanquam ad propriam sedem transmissi qui ‥ purgatur
oppīlātĭō, ōnis, f. (oppilo), obstruction : [des narines] Scrib. Comp. 47.