opportune

opportūnē, adv., v. opportunus fin.

opportūnē, Adv. (opportunus), bequem, gelegen, zur guten Stunde, vox opp. emissa, Liv.: ut tempore opportuneque attulistis, Plaut.: te exspecto; oppido opp. te obtulisti mi obviam, Ter.: pater, opp. advenis, Ter.: ellipt., ambo opp. (sc. adestis); vos volo, Ter. (s. Spengel Ter. Andr. 345): opp. adest homo summā fide et omni virtute praeditus, L. Plaetorius, Cic.: atque mihi quoque videor venisse, ut dicis, opportune, Cic.: nuntiis opportunissime allatis, Caes.: Anticyra in Phocide ad id opportunissime sita visa (est), Liv.: m. Dat. Gerund., per eos dies opp. irritandis ad bellum animis litterae ab M. Aurelio allatae, Liv. 31, 5, 5 (wo Hertz u. Weißenb. oportune schreiben, wie auch Porphyr. Hor. carm. 1, 10, 14 im cod. Monac. steht; vgl. opportunus a. E. ➳ ).

opportune (oport-) [CL] 1 in a manner that suits a need or requirement, conveniently, suitably; b (w. ref. to II Tim. iv 2). infirmis licet omni hora cibum et potum sumere, quando desiderant vel possunt, si ~e non possunt Theod. Pen. II 14. 13; oportune ‥ illata est hoc in loco amoris sive zeli magnitudo perfecti Bede Cant. 1212; oportune illud protulit exemplo in quo ‥ Id. Ep. Cath. 23.  b a626 inportune et oportune agendum non differas (Lit. Papae) Bede HE II 11 p. 105; 790 praedica oportune, importune id est volenti et nolenti, argue, obsecra, increpa Alcuin Ep. 10; videre eundem hominem ‥ hodie importune saltantem, modo oportune astantem Gosc. Edith 292. 2 (w. ref. to geog. position) favourably. [mons] oportune laetus Bede HE I 7 p. 20. 3 at a favourable moment, opportunely. alterius modi computus ‥ qui ‥ cum ad hanc ex ordine ventum fuerit, ~ius explicabitur Bede TR 1 p. 181; quis ‥ dedicatus sit antistes libro sequente oportunius dicetur Id. HE III 29 p. 199; 11‥ habeant ‥ bruere ‥ ubi ego vel minister meus oportune eis ostenderit Feod. Durh. 132.

opportūnē (12) (ōport- Cic. ), à propos, à point, à temps : Ter. Ad. 81 ; Cic. Nat. 1, 16 ; Fin. 5, 8 ; Cæs. G. 4, 22, 2 || -nĭus Gaius Inst. 2, 97 || issime Cæs. C. 3, 101.

opportune . adv. c. s.
合時。順。— pervenit 來之巧。

Suggest a Translation
See an image

opportūnē adv.with sup.

• opportunus, fitly, seasonably, opportunely: ehem opportune, well met, T.: venisse: locus captus ad eam rem: opportune inritandis animis litterae adlatae, L.: nuntiis opportunissime adlatis, Cs.