oratus
oratus, a praying, request, entreaty
ōrātus, ūs (only in abl. sing. and plur.), m. [oro],
- a praying, entreating; a request, entreaty (very rare but class.): oratu tuo, Cic. Fl. 37, 92: illarum oratu, Plaut. Cas. 2, 2, 17 (181); Sid. Ep. 9, 14 init.: magnis oratibus, Coripp. Laud. Just. 2, 4.
ōrātus, ūs, m. (oro), das Bitten, illarum oratu, Plaut. Cas. 775: oratu tuo, Cic. Flacc. 92. – mutui oratus vicissitudo, Sidon. epist. 9, 14, 1: magnis oratibus, Coripp. laud. Iust. 2, 4.
Normannos cohibebat saepenumero nec jussu modo quasi ~u
indidit aequisonas divinis auribus odas. / oratu surgens, famulantum rite catervis / ambitur, siccatque genas, suspiria pressat
1 ōrātus, a, um, part. de oro || ōrāta, n. pl., demandes, prières : Ter. Hec. 385 ; 575.
2 ōrātŭs, (15) ūs, m. , prière : Cic. Fl. 92 || -tibus, abl. pl. : Coripp. Just. 2, 4.
oratus , ūs m
- oro, a praying, request, entreaty; only ablsing.: oratu tuo.