orbator
orbator, one who deprives of children, a bereaver
orbātor, ōris, m. [orbo],
- one who deprives others of children or parents, a bereaver (poet.): nostri orbator, Achilles, Ov. M. 13, 500.
orbātor, ōris, m. (orbo), der die Kinder der Eltern beraubt, der Verwaiser, mei (mein), Ov. met. 13, 500.
orbātŏr, ōris, m. (orbo), celui qui prive qqn de ses enfants : Ov. M. 13, 500.
Imperii siquidem crudelissimus incubatorPro eo, qui alium filiis orbat seu privat, utitur Ovidius lib. 13. Metamorph. v. 500.(Alexius Tyrannus) domini et fratris sui(Isaaci Imp.) proditor et Orbator ; quique eundem carcere perpetuo sine crimine condemnasset, etc.
Orbateur, pro
Batteur d'or, Bracteator, cujus ars vel opificium
Orbaterieet
Orbateureappellatur. Stat. ann. 1332. tom. 2. Ordinat. reg. Franc. pag. 86. art. 6 :
Que nuls Orbateurs ne soient si hardiz d'ouvrer, ne faire ouvrer d'Orbaterie, ne mettre en euvre en iceluy mestier, ne en autre, or ne argent, etc.Adde tom. 3. earumd. Ordinat. pag. 91. art. 5. et tom. 6. pag. 460. art. 6. Æstimat. rerum necessar. pro exercitu Scotiæ in Reg. Cam. Comput. Paris. sign.
Croixfol. 186. v° :
Cinq baucens batuz à or por les trois grans nefs le roy et pour deux galées..... Pour l'Orbateure autant monte m.ix l. et coustera plus, tant comme l'or vaudra.c. iiijxx. xij.
orbātor ōris, m
- orbo, one who deprives of children, a bereaver: nostri, O.