orthius
orthĭus, a, um, adj., = ὄρθιος,
- high, lofty (post-class.): carmen quod orthium dicitur (Gr. νόμος ὄρθιος), Gell. 16, 19, 14: orthius (pes), qui ex tetrasemi elatione, id est arsi, et octasemi positione constabit: ita ut duodecim tempora hic pes recepisse videatur, Mart. Cap. 9, § 985.
orthius, a, um (ὄρθιος), hoch, erhaben, carmen orthium (νόμος ὄρθιος Herodot 1, 24), ein Gesang (zur Zither) in sehr hoher Tonart, Gell. 16, 19, 14: pes (Versfuß), Diom. 481, 24. Mart. Cap. 9. § 985 u. § 988.
orthĭus, a, um (ὄρθιος), élevé, aigu : orthium carmen cantare Gell. 16, 19, 14, chanter dans le mode aigu || orthius pes Diom. 481, 24, pied ayant la valeur de douze temps, cf. Capel. 9, 985.