orthographia
orthō̆grăphĭa, ae, f., = ὀρθογραφία.
- Orthography (post-Aug.): orthographia, id est formula ratioque scribendi a grammaticis instituta, Suet. Aug. 88; id. Gram. 19; Quint. 1, 4, 17; 1, 7, 11.—
- II In architecture, an elevation, front view of a building, Vitr. 1, 2.
orthographia, ae, f. (ὀρθογραφία), I) die Rechtschreibung, Orthographie, Suet. Aug. 88. – II) der Aufriß eines Gebäudes, die Zeichnung seiner Vorderseite, der Standriß, Vitr. 1, 2, 2.
librum de ~ia, alphabeti ordine distinctum
ortografia, discriptio litterarum
eotenus, inquam, ut quicquid hac in editione contra ~iae normam compositoris vitio usurpatum repereris
sum is gecweden ortographiaon Grecisc, þæt is on Leden recta scripturaand on Englisc riht gewrit
deinde inferam alia capitula circa vocabula Greca, in quibus indifferenter per quascunque litteras ~ia destruitur per malam scripturam et pronunciacionem
antiquorum grammaticorum ~iam ‥ consideravimus
legibus ipsius [sc. grammatice ] orthographia subest
grammatica iiij habet partes integrantes ipsam: ortografiam, prosodiam, dyasinte[ti ]cam et ethimologiam
orthŏgrăphĭa, (16) æ, f. (ὀρθογραφία), orthographie, élévation, profil : Vitr. Arch. 1, 2, 8 || orthographe : Suet. Aug. 88.
Scriptus per Ellenhardum et Dignum, Hildoino Orthographiam præstante.
Postulo ergo serenitatem successorum meorum Archiepiscoporum, ut sicut cupiunt scripta voluntatum suarum cuncto tempore fieri rata, ita Orthographium desiderii mei fideliumque meorum perenniter servent stabile.