orthogonius
orthŏgōnĭus, a, um, adj., = ὀρθογώνιος,
- right-angled, rectangular, orthogonal: trigonum, Vitr. 10, 11: ossicla, Aus. praef. ad Idyll. 13.
orthogōnius, um (ὀρθογώνιος), rechtwinkelig, trigonum, Vitr. 10, 6, 4. Gromat. vet. 301, 6 u. 10; 300, 13 (wo hortogonium) u.a.: triangulum recto angulo, quod Graeci orthogonion appellant, Gromat. vet. 106, 18.
atqui pyramis que est supra basim multorum angulorum ARBSGJDO et caput ejus L surgit supra eam ~ium estque triangulus EBK
habebis duos triangulos ortogonios, quorum angulis rectis opponuntur due linee ducte a centro terre
duos triangulos ortogonios quorum angulis rectis opponuntur due linee ducte a centro terre
orthigonus, habens angulum rectum
separemus laminam unam eris quadrilateram, ~am sed oblongam
exeatque de puncto N de linea BD linea secundum ~um sitque NZ
~um id est rectiangulum figura plana est, id est triangulus, et habet angulum rectum
ortogonium, A.a squyre
orthŏgōnĭus, a, um (ὀρθογώνιος), rectangle, qui est à angles droits : Vitr. Arch. 10, 6, 4.