orthodoxus
orthŏdoxus, a, um, adj., = ὀρθόδοξος,
- orthodox (post-class.): viri, Auct. ap. Hier. Ep. 19: religio, Cod. Just. 1, 2, 12: ecclesia, ib. 1, 2, 14.
- —Hence, orthŏdoxē, adv., Rustic. c. Aceph. p. 1219.
orthodoxus, a, um (ὀρθόδοξος), rechtgläubig, Cod. Iust. 1, 2, 12 u. 14.
sanctus Augustinus, sicut et ceteri patres ~i
in fide quoque catholica, quam assertor veritatis edidit Athanasius post multas persecutiones repertus per omnia ~us
pio, victorioso atque ~o, summi Regis nutu Anglorum regi, Willelmo ‥
absit ‥ ab animabus ~is hec ‥ perfidia!
quamvis universos sancte matris ecclesie filios ortodoxos sacrorum canonum instituta ‥ moneant
ut mala semina paulatim crescere sinebantur Oxonie a constudentibus et doctoribus ~is
rygthe trowande , ortodoxus
contra ~am ecclesiam quam rite gubernas
omnibus ~e ecclesie filiis salutem
probavit hoc dogma ~ae fidei omnimodis esse contrarium
isti heretici ‥ nullam habent voluntatem ~ae fidei professionem cum universali ecclesia cognoscendi
~a fides ‥ ibidem collocatur
ne ‥ ortodoxe fidelitatis integritas ‥ tenderet ad occasum
posthabita veritate ~a
Christianissimi et ~i multi regnando praecesserant
nefarium et execrabile cunctis ortodoxis videretur
sacramentum etiam corporis et sanguinis Domini nostri Jhesu Christi, ortodoxorum omnium salutem
ab ~is baptizatus
hereticos discernere ab ~is
Petrus apostolus ~orum sub Christo vicarius
ortodoxi, gloriosi
ortodoxis, recte gloriosis
ortodoxon, gloriosi vel perfecti
ortodoxos,wuldorlic
~us,wuldorlic
nomina orto- petas donet, precor, inclita -doxus(
orthŏdoxus, a, um (ὀρθόδοξος), orthodoxe : Cod. Just. 1, 2, 12 ; Eccl.